Ισραήλ, το τελευταίο προπύργιο του νεοσυντηρητισμού | Αναδημοσιεύσεις

Home

Ειδήσεις

Αναδημοσιεύσεις

Ισραήλ, το τελευταίο προπύργιο του νεοσυντηρητισμού

Φεβ 09

Σάβ

Ισραήλ, το τελευταίο προπύργιο του νεοσυντηρητισμού

Ανεξαρτήτως της κυβέρνησης που θα σχηματιστεί στο Ισραήλ, κοινό συμπέρασμα των απανταχού αναλυτών είναι ότι στις εκλογές νίκησαν η ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας, η εναντίωση στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστινίους και τους άλλους άραβες και η άρνηση για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Πολλοί μάλιστα, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, χαρακτήρισαν το Ισραήλ ως «το τελευταίο προπύργιο του νεοσυντηρητισμού στον κόσμο». Έτσι, το ποία κυβέρνηση τελικώς θα προκύψει δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Άλλωστε, ιστορικά τα ισραηλινά κόμματα έχουν δείξει ότι, μπορεί να σφάζονται και να κατηγορούν το ένα το άλλο για διαφθορά και σκάνδαλα, αλλά στα εθνικά θέματα υπάρχει απόλυτη σύμπλευση. Έτσι, ακόμα και η συνεργασία των συντηρητικότατων θρησκευτικών κομμάτων με το «κεντροαριστερό» κόμμα, «Καντίμα», της κας Λίβνι δεν μπορεί να αποκλειστεί. Τα ίδια βέβαια, μπορούν με την ίδια ευκολία να στηρίξουν κυβέρνηση του δεξιού, «Λικούντ» του Νετανιάχου.Ωστόσο, πολιτικός «μπαλαντέρ» για το μετεκλογικό σκηνικό της χώρας, αναδείχθηκε το κόμμα των Ρώσων και ρωσοεβραίων που αριθμούν ήδη ένα εκατομμύριο, δηλαδή το ένα πέμπτο του ισραηλινού πληθυσμού. Ο επικεφαλής τους, Αβιγκντόρ Λίμπερμαν, χαρακτηρίζεται για τις ακραίες αντιπαλαιστινιακές του θέσεις. Η ισχυροποίησή του αποτελεί λοιπόν σαφή απόδειξη των προθέσεων των ισραηλινών. Να σημειωθεί πως κύριο προεκλογικό σύνθημά του ήταν: «Όχι υπηκοότητα για τους μη νομοταγείς». Σύνθημα που εστρέφετο ευθέως κατά των αράβων-ισραηλινών πολιτών. Αυτοί ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο και προέρχονται από τα εδάφη που κατέλαβε το Ισραήλ μετά τη δημιουργία του ως κράτους (1948). Ένας από αυτούς είναι και ο ισραηλινός πρέσβης στην Ελλάδα (*).Όλες οι κινήσεις του Ισραήλ τα τελευταία επτά χρόνια, όχι μόνον ευνοούσαν τις σκληρές τάσεις στο εσωτερικό της χώρας, όχι μόνο είχαν ως σκοπό να ροκανίσουν το χρόνο και να μετατοπίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, αλλά - εί δυνατόν- να παραπέμψουν το θέμα στις ελληνικές καλένδες. Αυτό δείχνει η εισβολή το 2002 στη Δυτική Όχθη, η περικύκλωση του Αραφάτ στο μέγαρο της «Μονκάδα» και ο θάνατός του (οι Παλαιστίνιοι εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι δηλητηριάστηκε), η διάλυση -ουσιαστικά- της Φατάχ και της Παλαιστινιακής Αρχής. Ίσως να φαίνεται υπερβολή, αλλά όλα έγιναν λες και υπήρξε στόχος να ενισχυθεί η ισλαμική και σκληρή «Χαμάς».Ταυτόχρονα το Ισραήλ θεωρεί ότι η οποιαδήποτε λύση στο Παλαιστινιακό, θα πρέπει να δρομολογηθεί, αφού νικηθεί το Ιράν (προηγουμένως, πέτυχε το ίδιο με το Ιράκ). Συμπαραστάτη του σε αυτή την πολιτική, το Ισραήλ είχε την κυβέρνηση Μπούς, η οποία θεωρούσε ότι αφήνοντας τους ισραηλινούς να εξασθενίσουν πολιτικά τους παλαιστινίους, οι τελευταίοι θα συμβιβάζονταν και με τα λίγα που θα τους έδιναν (αυτό γίνεται σε μεγάλο βαθμό σήμερα). Ο Ομπάμα όμως, αναφέρουν οι αναλυτές στον Δυτικό Τύπο, σκοπεύει να εμπλακεί ενεργά στο Μεσανατολικό. Εάν ο Ομπάμα λοιπόν, θελήσει να αποκαταστήσει τις χαμένες ισορροπίες ανάμεσα σε Ισραήλ και παλαιστίνιους, ώστε να προωθήσει σταδιακά κάποια λύση, είναι πιθανόν η συντηρητική στροφή του Ισραήλ να οδηγήσει σε κάποια ρήξη Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ. Σε περίπτωση αμερικανικών πιέσεων, ισραηλινοί αναλυτές βλέπουν ακόμα και την πιθανότητα δημιουργίας κυβέρνησης εθνικής ενότητας (θα μετέχουν και τα δύο μεγάλα κόμματα).

πηγή